We waren net terug van een heerlijke reis met onze twee kinderen naar het betoverende Bali.
We kwamen thuis na een verschrikkelijke vlucht van zeventien uur op veel te harde stoelen. Alsof dat nog niet genoeg was, werden zowel mijn vrouw als ik ziek op deze vlucht die al een dag later vertrok dan gepland. Maar ook daar gaat deze nieuwsbrief niet over.
Toen we uiteindelijk weer thuis waren, begon ik rustig wat op te ruimen. Eigenlijk vind ik dat altijd wel fijn na een vakantie: stap voor stap het huis weer wat op orde krijgen.
En weet je hoe dit dan bij mij verloopt?
Ik leg wat spullen terug op hun plek, begin tussendoor de keuken op te ruimen, breng het plastic naar buiten, zie onderweg onkruid tussen de tegels en begin dat uit te trekken. Terwijl ik door de tuin loop, merk ik dat het terras eigenlijk ook een veegbeurt kan gebruiken. Dus neem ik me voor om dat straks ook nog te doen.
Je zou het al kunnen vermoeden: ja, ik heb ADHD.
Iets wat in mijn jeugd voor behoorlijk wat uitdagingen heeft gezorgd, maar waar ik vandaag veel beter mee om kan gaan. (Al zou mijn vrouw daar misschien net een iets andere mening over kunnen hebben😉).
Door de jaren heen heb ik mezelf namelijk niet alleen beter leren kennen, maar ben ik ook beter gaan begrijpen hoe mijn brein werkt. Ik weet dat ik graag aan iets begin, maar als een taak me niet echt boeit, kost het me moeite om ze af te maken.
Vroeger hoorde ik dan meteen een strenge stem in mijn hoofd: “Maak eerst de vorige taak af.” Of: “Davy, je bent een hopeloze chaoot.” En weet je? Elke interne stem was ooit een externe stem. De kans is groot dat ik dit vroeger meer dan eens te horen kreeg.
Misschien geldt dat trouwens niet alleen voor mensen met ADHD. Er is namelijk iets dat me vaak opvalt bij het coachen en begeleiden van zorgprofessionals. Vaak leven we nog volgens de regels die ons ooit zijn opgelegd en herhalen we de negatieve commentaren die we vroeger kregen nu tegen onszelf.
Maar het goede nieuws? Je bent vandaag volwassen! Je hoeft niet langer te leven volgens alle regels die je ooit hebt meegekregen. Je mag oude overtuigingen loslaten en onderzoeken wat voor jou werkt en wat niet. Je mag je eigen verhaal schrijven en de dingen doen op jouw manier.
Dus begon ik met het uitpakken van de koffers, wisselde ik zodra mijn aandacht verslapte naar het wieden van onkruid, veegde ik daarna het terras en ruimde ik vervolgens de keuken op. Zo bleef ik van taak naar taak springen, tot er uiteindelijk verrassend veel gedaan was. Op het einde van de dag had ik meer gedaan dan ik vooraf had gedacht. Niet omdat ik mezelf had gedwongen om alles “zoals het hoort” af te werken, maar juist omdat ik een manier gebruikte die past bij mijn brein.
Dus… wat doe jij vandaag nog dat eigenlijk niet bij jou past?
Welke kritische stem hoor jij nog, terwijl die eigenlijk ooit van iemand anders was?
En welke kleine stap kan je vandaag zetten om dichter bij jezelf te komen?
Misschien hoeft die stap niet groot te zijn. Misschien hoeft hij alleen maar van jou te zijn.
