Op LinkedIn kwam ik een artikel tegen met als titel: ‘De meest gemaakte fout bij lage rugpijn: in de zetel gaan liggen.’
https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:7497549436819111936
Als ik dit lees, gebeurt er iets in mijn hoofd.
Het zit er al van kleins af aan in bij mij. Zegt iemand A, dan zeg ik B. Zegt iemand dat iets niet mogelijk is, dan wil ik het tegendeel bewijzen. Als ik vroeger iets niet mocht, moest en zou ik het proberen.
Je kan je misschien voorstellen dat mijn schoolcarrière en loopbaan niet altijd van een leien dakje liepen. En mijn ouders? Die dreef ik soms tot wanhoop.
Gaandeweg ben ik er echter ook achter gekomen dat daar een enorm talent onder schuilgaat. Een talent dat vandaag misschien wel nuttiger is dan ooit tevoren.
Ik hou namelijk enorm van onderzoeken wat er nog meer mogelijk is.
Ik hou niet van rigide standpunten. En al helemaal niet van discussies waarin alle nuance verdwijnt.
Lammert Kamphuis beschrijft in zijn boek Verslaafd aan ons eigen gelijk een begrip dat hier mooi bij aansluit: perspectivistische lenigheid. Het mentale vermogen om soepel van standpunt te veranderen en situaties, meningen of problemen vanuit verschillende gezichtspunten te bekijken.
En laat dat nu net heel waardevol zijn wanneer ik groepspraktijken en zorgteams begeleid die volop in verandering zijn.
Want naast het vermogen om verschillende standpunten te bekijken, vind ik het vooral interessant om te ontdekken waar de raakpunten zitten.
- Hoe kunnen we elkaar begrijpen, ook als we het niet eens zijn?
- Hoe kunnen verschillende perspectieven naast elkaar bestaan zonder dat iemand per se gelijk moet krijgen?
En ik wil met deze blogpost niet één, maar twee take-aways meegeven (voor dezelfde prijs :)).
1. Welk (verborgen) talent heb jij waar je vroeger misschien net vaak kritiek op kreeg?
Misschien vonden anderen je vroeger te gevoelig, maar maakt dit dat je nu juist een sensor hebt die kan aanvoelen wat er niet gezegd wordt.
Misschien was je wel de clown van de klas en maakt dit dat je nu juist humor en lichtheid kan brengen in je team, of bij patiënten die het moeilijk hebben.
Misschien is dat ook iets om bij jezelf eens te onderzoeken.
2. Even terug naar het voorbeeld van lage rugpijn.
Ik ben zelf sportkinesitherapeut en manueel therapeut. Ik hou van bewegen en voor veel mensen met lage rugpijn zijn blijven bewegen en een gezonde leefstijl inderdaad fantastisch.
Maar ik zie ook veel supergedreven mensen die gezond eten, veel bewegen en daar soms zelfs in doorschieten. Mensen met een torenhoge lat, een ‘perfecte ochtendroutine’ en een nog langere to-dolijst.
Tegen hen durf ik gerust eens iets anders te zeggen:
‘Rugpijn, leg u ne keer 10 minuten op de zetel.’ 🙂
Ik vind het super krachtig dat we een actieve aanpak steeds meer voorop zetten. Dit is een verademing nadat een kinesitherapeut zoveel jaren geassocieerd werd met ‘ne goeie masseur‘.
Maar, niet elke patiënt met chronische lage rugpijn is sedentair, bang om te bewegen en eigenaar van een ongezonde levensstijl.
Passieve therapie, maakt de patiënt niet altijd afhankelijk maar kan ook juist even nodig zijn om een vicieuze cirkel te doorbreken.
Niet elk probleem vraagt om hetzelfde antwoord. Soms helpt het om even van perspectief te veranderen. (En moest ik een artikel tegenkomen dat vooral een passieve aanpak zou promoten, dan zou ik waarschijnlijk een actieve aanpak beargumenteren :))
Dit geldt wanneer je patiënten behandelt alsook bij het runnen van je praktijk of dienst.
En misschien is dat ook wel wat ik met GR-OWN probeer te doen: niet altijd het antwoord geven (en al helemaal niet hetzelfde antwoord :)), maar samen onderzoeken welke perspectieven, mogelijkheden en raakpunten er nog zijn.
Dus, wat wil jij vandaag eens vanuit een andere bril bekijken?
Met Grow Your Team helpen we teams om effectiever, met meer verbinding en met behoud van eigenaarschap samen te werken en te groeien.
